Biskupin i Sępolno latem: zielona strona miasta
Kiedy znajomi pytają, gdzie we Wrocławiu mieszkałabym, gdybym nie mieszkała na Krzykach, odpowiadam bez zastanowienia: Sępolno. Osiedle-ogród sprzed stu lat, które z lotu ptaka ma kształt orła, a z poziomu chodnika wygląda jak wieczne lato.
Pisze Kasia
Na Sępolno trafiliśmy pierwszy raz przypadkiem. Jechaliśmy rowerami wzdłuż Odry na wschód, trasą, o której pisałam przy okazji długiego weekendu czerwcowego, i w pewnym momencie Paweł skręcił z wału „na chwilę, zobaczyć, co tam jest”. Chwila zamieniła się w dwie godziny. Jeździliśmy powoli między szeregowymi domami z czerwonymi dachami, patrzyliśmy na ogródki z malwami i co chwilę mówiliśmy do siebie: „zobacz to”.
Od tamtego dnia Biskupin i Sępolno to nasz letni kierunek, kiedy mamy ochotę na coś zielonego, ale bez wyjeżdżania z miasta.
Wielka Wyspa, czyli skąd ta zieleń
Biskupin i Sępolno leżą na Wielkiej Wyspie, we wschodniej części Wrocławia. To nie jest wyspa w potocznym sensie, bo nie widać wody dookoła. Ale rzeczywiście z każdej strony otaczają ją Odra i kanały, zbudowane na początku XX wieku po wielkich powodziach. Na wyspie leżą też Szczytniki z Parkiem Szczytnickim i Halą Stulecia, Zalesie, Bartoszowice, Dąbie i Zacisze.
Całość ma jedną cechę wspólną: zieleń. Park Szczytnicki, ogródki przydomowe, aleje drzew, wały przeciwpowodziowe porośnięte trawą, łąki nad kanałami. Jadąc z centrum tramwajem na wschód, w pewnym momencie czuje się, że miasto się rozluźnia. Budynki są niższe, drzewa wyższe, a na chodnikach więcej rowerów niż samochodów.
Sępolno: osiedle, które ma kształt orła
Sępolno to osiedle zaprojektowane jako miasto-ogród. Budowano je etapami od 1919 roku do połowy lat trzydziestych, z myślą o rodzinach, które miały mieć własny kawałek zieleni. Domy szeregowe i bliźniaki, każdy z ogródkiem, ulice z drzewami, place i skwery.
Najbardziej niezwykłe jest to, czego nie widać z ziemi. Z lotu ptaka układ ulic, zabudowy i zieleni przypomina wielkiego orła z rozpostartymi skrzydłami. Pokazywałam Hani zdjęcia z drona w telefonie, a potem próbowałyśmy odgadnąć, na którym „piórze” właśnie stoimy. Nie udało się, ale zabawa była przednia.
Latem Sępolno wygląda najładniej. Ogródki są pełne kwiatów, żywopłoty przycięte, a na trawnikach ktoś zawsze gra w badmintona albo rozkłada koc. To osiedle żywe, nie muzealne. Mieszkają tu rodziny od pokoleń i nowi mieszkańcy, którzy kupili dom po dziadkach kogoś innego.
Ważne: to są prywatne domy. Spacerujemy chodnikami, podziwiamy przez płot, nie wchodzimy do ogrodów i nie robimy zdjęć ludziom na tarasach.
Biskupin: wille i aleje
Biskupin, sąsiad Sępolna, jest trochę inny. Tu więcej jest willi, domów z charakterem, z ogrodami za wysokimi płotami. Część ulic ma aleje starych drzew, które latem tworzą zielony tunel. Przejście się taką aleją w upalny dzień to przyjemność porównywalna z wejściem do klimatyzowanego sklepu, tylko ładniej pachnie.
Na Biskupinie są też bloki i nowsze budynki, ale nie dominują. Dzielnica ma rytm małego miasteczka: piekarnia, apteka, kilka sklepów, przystanek tramwajowy, na którym wszyscy się znają. Paweł twierdzi, że gdyby Opole miało dzielnicę, która by nas przekonała, wyglądałaby właśnie tak.
Wały nad Odrą i rower
Najlepszy sposób na poznanie Wielkiej Wyspy to rower. Wzdłuż Odry i kanałów ciągną się wały przeciwpowodziowe, po których prowadzą ścieżki. Z góry widać z jednej strony wodę i łąki, z drugiej dachy domów i korony drzew.
Nasza letnia pętla wygląda tak: z centrum wzdłuż Odry na wschód, przy Parku Szczytnickim w stronę Biskupina, potem przez Sępolno i z powrotem wałami. Wychodzi nieco ponad dwadzieścia kilometrów, z Krzyków razem z dojazdem trochę więcej. Z Hanią w foteliku jedziemy spokojnie, z przerwą na koc przy wale i lody na Biskupinie.
Na wałach nie ma cienia, więc w upał jeździmy rano albo późnym popołudniem. W alejach na osiedlach jest za to cień wszędzie.
Z dzieckiem
Hania lubi Sępolno z prostego powodu: są tu koty. Wygrzewają się na murkach, przechodzą przez płoty, śpią na parapetach. Liczymy je, jak na Nadodrzu liczyłyśmy koty namalowane na murach. Na Sępolnie są prawdziwe, co zdaniem Hani jest znacznie lepsze.
Dla dzieci są place zabaw na skwerach i duże trawniki, na których można biegać. Blisko jest też Park Szczytnicki, gdzie mieści się Ogród Japoński, o którym pisał Paweł przy okazji majówki. Latem można połączyć Sępolno z parkiem i mieć cały dzień w zieleni.
Dlaczego tu nie mieszkamy
Pytanie, które zadaję sobie po każdej wizycie. Odpowiedź jest prozaiczna. Domy na Sępolnie są rzadko na sprzedaż i nie są tanie. Z tej części miasta Paweł miałby też dalej do pracy, a na Krzykach mamy wszystko, czego potrzebujemy. I szczerze, trochę się boję, że gdybym tu zamieszkała, Sępolno przestałoby być tym letnim miejscem, do którego się jedzie. Stałoby się zwykłą codziennością z korkiem na moście i spóźnionym tramwajem.
Więc przyjeżdżamy. Kilka razy każdego lata, rowerem, tramwajem, raz nawet pieszo, bo Paweł chciał sprawdzić, ile to kroków. Wyszło dużo. Nie powiem ile, bo zabronił mi się tym chwalić.
Praktycznie
- Dojazd: tramwajem z centrum na wschód, około dwudziestu minut od Placu Grunwaldzkiego. Rowerem wałami wzdłuż Odry.
- Najlepsza pora: czerwiec i lipiec, kiedy ogródki kwitną. Wczesna jesień też jest piękna, gdy drzewa w alejach żółkną.
- Co zabrać: koc na wały, wodę, krem z filtrem, bo na wałach jest pełne słońce.
- Czego nie robić: nie parkować w wąskich uliczkach Sępolna, gdzie mieszkańcy i tak mają mało miejsca.
Wracając z ostatniej wycieczki, Hania zapytała, czy możemy mieć dom z ogródkiem i kotem. Paweł odpowiedział, że możemy mieć kota. Negocjacje trwają.
